معاونت درمان و توانبخشی

به گزارش خبرنگار وب‌دای دانشگاه، در هفته سلامت روان، روایت‌های زیسته کادر درمان، بار دیگر اهمیتِ تاب‌آوری و حمایت‌های روانی از متخصصان حوزه سلامت را در کانون توجه قرار داده است. دکتر طیبه رضایی عارف در یادداشتی، به بازخوانی تجربه‌ای از دوران رزیدنتی خود در بخش روان‌تنی (سایکوسوماتیک) پرداخته که نمادی از مواجهه عریان با رنج انسانی است.

 

این متخصص روان‌پزشکی با اشاره به مواجهه‌اش با بیماری جوانی که پس از یک تصادف سنگین دچار افکار خودکشی شده بود، می‌نویسد: «آن سکوت، رسا‌ترین و سنگین‌ترین پاسخی بود که در تمام دوران کاری‌ام شنیده بودم. در یک لحظه، تمام واژه‌ها و آموزه‌های تئوریکِ کتب روان‌پزشکی در ذهنم فرو ریخت. من مانده بودم، یک مادرِ درهم‌شکسته و جوانی که تمام آینده و هویتش را در یک لحظه از دست داده بود.»

 

وی  افزود: «آن روز فهمیدم روان‌پزشک بودن، پزشک بودن و مراقب بودن، فقط تجویز دارو یا مصاحبه بالینی نیست؛ یعنی ایستادن در برابر حجم عریان و بی‌رحمانه‌ی رنج انسانی. یعنی پا به پای بیمار، سنگینی یک فاجعه را بر دوش کشیدن و در عین حال، محکم ماندن تا بتوانی تکیه‌گاهی برای او باشی.»

 

دکتر رضایی عارف با تأکید بر اینکه سلامت روانِ خودِ مراقبان، یک تجمل یا انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی است، خاطرنشان کرد: «ما کادر درمان، روزانه بارها با چنین صحنه‌هایی روبرو می‌شویم؛ ملحفه‌های سفیدی را کنار می‌زنیم که زیر آن‌ها رویاها، توانمندی‌ها و زندگی انسان‌ها خرد شده است. ما این دردها را می‌بینیم و جذب می‌کنیم، اما باید پرسید روان یک مراقب تا کجا می‌تواند بدون التیام، زادگاهِ التیام برای دیگران باشد؟»

 

وی در پایان این روایت، یادآور شد که کادر درمان نیز با دل‌هایی که تنگ می‌شود و روانی که آسیب می‌بیند، خود بیش از هر کس دیگری نیازمند درک شدن و مراقبت هستند. دست‌هایی که ملحفه‌ی رنج دیگران را کنار می‌زنند، باید به حمایت از سلامت روان خود نیز اهتمام ورزند.

پایان پیام/